Gdy w 645 roku powrócił Xuanzang, witany z uznaniem zarówno przez dwór jak i zwyczajnych ludzi, jego nowe tłumaczenia i jego mistrzowskie opanowanie nowych traktatów jogaczary, spowodowały kompetencyjne zmagania w obozie egzegetycznymWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. Str. 139, 140.

Te napięcia odbijają się w tekście, który był poważnie uzupełniony przez Daoxuana pod koniec życia i był również uzupełniany po jego śmierci.

Daoxuan potrafił wykorzystać tę typologiczną zasadę organizacyjną w twórczy sposób, np. przydzielił jednego z mnichów do dwóch różnych kategorii. Ten pomysł został przejęty przez hagiografów okresu Sześciu dynastii, którzy również wpłynęli na Daoxuana, i zaliczenie jednego mnicha do np. kategorii praktykujących medytację i do kategorii Winai zaczęło być coraz częstsze. Chociaż Daoxuan w swoich hagiografiach wykazywał się racjonalizmem, to jednak bronił specjalnego statusu dla mnichów czyniących cuda w historii buddyzmu w Chinach.