Jego późniejsze zainteresowanie czyniącymi cuda i dodaniem nowej sekcji praktykujących medytację według niektórych badaczy (jak np. Koichi Shinohara) odzwierciedlało nowe trendy w buddyjskiej hagiografii. Oba te zestawy zostały później odłączone od rodzaju "gaoseng zhuan" i rozpoczęły swoje istnienie poza nim. Wprowadzenie kategorii praktykujących medytację świadczyło o jego rosnącej świadomości, że oto pojawił się nowy rodzaj praktyki buddyjskiej uprawiany przez nowy rodzaj mistrzów. Medytujący zostali tu wyposażeni, w dużo większym stopniu niż we wcześniejszych hagiografiach, w "mistyczne uprawomocnienie" i stali się zbiorem kandydatów do późniejszych poszukiwań przez szkołę chan swoich afiliacyjnych przodków. W czasach Daoxuana nie było jeszcze linii przekazu chan, ale on zauważył relacje mistrza z uczniem i otworzył drzwi dla późniejszych działań, które miały na celu połączenie tych mistrzów i uczniów w afiliacyjną sieć powiązań genealogicznych czyli w linie przekazu Dharmy chan. Chociaż znaleziska sekciarskich tekstów chan w Dunhuangu zmieniły rozumienie wczesnego chanu przez badaczy, to wszystkie te prace polegały mocno na Xu gaoseng chuan.