Xu gaoseng zhuan jest także pierwszym tekstem, w którym zamieszczono informację, że Bodhidharma przekazał tłumaczenie Lankawatary dokonane przez Gunabhadrę swojemu następcy – Huike. Niezależnie od prawdziwych intencji Daoxuana, jego biografie Bodhidharmy, Huike i innych mistrzów dhjany przyczyniły się do romantycznego wyobrażenia o nich, ukształtowanego w późniejszych interpretacjach. Przedstawiali się oni jako samotni asceci, którzy czasami łączyli się w małe, tymczasowe grupy z innymi, rzadko przebywali dłużej w jednym miejscu, ogorzali od wędrówek ale jednak wykształceni, czasami cierpiący od prześladowań przez mnichów mocno zakorzenionych w systemie itd. Równie dobrze mogli być osobami świeckimi jak i mnichami. Nie ma również w tej pracy żadnej ewidencji świadczącej o autonomii szkoły "chan", a jednak ten tekst przyczynił się do stworzenia takiej "mistycznej" ideiWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. Str. 140, 142.
Tak jak do innych tekstów z gatunku "gaoseng zhuan" tak do biografii w Xu gaoseng zhuan należy podchodzić krytycznie. Część z nich ma wyraźnie hagiograficzny charakter. Jednym z głównych źródeł były inskrypcje nagrobne (chiń.