Jego przedstawicielami byli Symphorien Champier, Maurice Scève, Joachim du Bellay i Pierre de Ronsard.
W zakresie filozofii politycznej wpływowym autorem był realista Jean Bodin, który w Sześciu księgach o Rzeczypospolitej dał podwaliny pod francuski absolutyzm, oraz pod współczesne pojęcie suwerenności.
Wczesna nowożytność thumb|René Descartes (1596–1650) thumb|Blaise Pascal (1623–1662) Charakterystycznymi myślicielami dla tej epoki są: René Descartes, Pierre Gassendi, Blaise Pascal i Nicolas Malebranche. Kartezjusz analizując podstawy znanych sobie systemów filozoficznych, zauważył, że nie ma sposobu, aby ustalić, które z filozoficznych twierdzeń jest prawdziwe i dla niemal każdego stwierdzenia można sformułować jego antytezę. Próbował zastosować do filozofii wziętą z matematyki zasadę znalezienia podstawowego aksjomatu, od którego można by wywieść drogą dedukcji resztę systemu. Kartezjusz przyczynił się do oddzielenia filozofii od scholastycznej metafizyki.
Pascal głosił sceptycyzm wobec możliwości poznawczych rozumu. Rozum nie może niczego poznawać, dopóki nie przyjdzie mu z pomocą objawienie. Malebranche skupił się na relacji między wolą ludzką a rzeczywistością materialną.