Zauważył, że wola nie jest w stanie oddziałać na materię w takim stopniu, jak twierdził Kartezjusz.

Oświecenie thumb|Wolter (1694–1778) Francja za Ludwika XIII i XIV z kraju podzielonego na wiele prowincji przekształciła się w jednolity organizm państwowy. Życie umysłowe toczyło się głównie na dworze królewskim. Język francuski stał się lingua franca (wspólnym językiem elit) Europy. Za początek Oświecenia we Francji uważa się opublikowanie Listów perskich przez Monteskiusza w 1721. Koniec jest zwykle wiązany z rokiem 1794 (śmierć filozofa Condorceta). Wśród filozofów wyróżniają się dwie grupy: encyklopedyści (np. Denis Diderot) i naturaliści (Julien Offray de La Mettrie). Nurty te niejednokrotnie były łączone (Paul d’Holbach). Oświeceniowi filozofowie zyskali również istotny wpływ na politykę francuskiego dworu (parti philosophique).

Motywem przewodnim epoki był kult rozumu i dążenie do osiągnięcia największej rozumności. Drugim motywem było pragnienie wyzwalania umysłu z różnego rodzaju błędów i uprzedzeń. Obwiniano siebie o skrępowanie swego umysłu więzami ciemnoty, nietolerancji i fanatyzmu chrześcijaństwa. Zajmował się tym głównie Voltaire. Nurt ten cechował optymizm co do doskonalenia ludzkości i idea postępu.