11..
W całej Europie czytani byli francuscy filozofowie polityczni: socjaliści utopijni Henri de Saint-Simon i Charles Fourier oraz twórca anarchizmu Pierre-Joseph Proudhon.
W XIX wieku filozofia francuska traci swoją dynamikę, przyjmując wiele treści filozofii niemieckiej i angielskiej. Od lat trzydziestych centralną postacią stał się historyk filozofii Victor Cousin, który sprawował wiele czołowych funkcji na uczelniach wyższych i w instytucjach państwowych. Łączył on różne nurty filozoficzne i religijne w eklektyczną syntezę, czyniąc ją podstawą edukacji filozoficznej.
Po rewolucji francuskiej charakterystyczne cechy filozofii francuskiej z całą wyrazistością występują w pozytywizmie H. Taine’a, sceptycyzmie E. Renana, neokrytycyzmie Ch. Renouviera, filozofii życia M. Guyau i „filozofii przypadku” E. Boutroux.