Auto Union D – samochód Grand Prix (rywalizujący także w Mistrzostwach Europy), zaprojektowany przez Oskara Sieblera, Roberta Eberana von Eberhorsta i Wernera Strobela. Rywalizował w sezonach 1938–1939.

Historia Do końca 1937 roku Auto Union wygrał 32 z 54 wyścigów, w których brał udział. Po 1937 roku Ferdinand Porsche odszedł z firmy do Mercedesa, ponadto na początku roku 1938 zginął kierowca Auto Uniona, Bernd Rosemeyer. W roku 1938 wchodziły w życie nowe przepisy, według których minimalna masa samochodu musiała wynosić 850 kg, a pojemność doładowanych silników została ograniczona do trzech litrów.

Auto Union, podobnie jak Mercedes, zdecydował się na zastosowanie silnika w konfiguracji V12. Początkowo dysponował jedną sprężarką Roots, a w 1939 roku – dwiema. Mimo mniejszej pojemności, silnik modelu D zachował moc silnika typu C. Ponadto dzięki mniejszemu silnikowi pozycja kierowcy była cofnięta. Teoretycznie prędkość obrotowa jednostki wynosiła 10 000 rpm, ale podczas wyścigów nie przekraczała 7 000 rpm. Główną zmianą w tylnym zawieszeniu było zastąpienie osi wahliwej osią De Dion. Prowadzenie samochodu znacznie się poprawiło, ale Auto Union nie stosował z tyłu, w przeciwieństwie do Mercedesa, amortyzatorów hydraulicznych. Karoseria była rozwinięciem modelu D.