głównym obozem artystycznym grupy stał się stary dom w Eaglemont, z widokiem na dolinę rzeki Yarra w pobliżu Heidelbergu. W Eaglemont Streeton namalował liczne pejzaże, w tym: Złote lato w Eaglemont (1889), Eaglemont (1889), Droga do Templestowe (1889), Strumień wciąż płynie i zawsze będzie płynął (1890) Koło Heidelbergu (1890), Wiosna (1890) i Ponad nami wielkie, dostojne niebo (1890). Grupa, do której przystąpili też artyści jak Charles Conder, Clara Southern i Jane Sutherland (oraz inni), zyskała z czasem miano Heidelberg School (Szkoła z Heidelbergu). Jej jądro tworzyli: Streeton, Conder i Roberts. Szkoła z Heidelbergu nie była jednak prostą repliką francuskiego impresjonizmu; w wielu z jej prac widoczny był również wpływ naturalizmu, jak i realizmu. W praktyce oznaczało to, że barwa zastosowanych pigmentów miała bardziej naturalny wygląd jeśli chodzi o odcień, a kompozycje jako całość zachowywały większy zmysł formy niż te, tworzone przez takich artystów jak Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir czy Camille Pissarro.