Czterospadowy dach siodłowy zdobiły cztery urny z żelaznej blachy, a nad oknami pierwszego piętra znajdowały się dwa medaliony z popiersiami króla Stanisława Augusta. Jako pachołki bramne (zabezpieczające bramę przed uszkodzeniami przez powozy) wmurowano cztery lufy niewielkich armatek.
Ornamentyka elewacji łączyła cechy późnego baroku i wczesnego klasycyzmu. Niektóre jej elementy (np. pilastry i balkon) nawiązywały do innych projektów Fontany, np. dziedzińcowej elewacji południowego skrzydła Zamku Królewskiego i fasady Pałacu Małachowskich przy ul. Senatorskiej. Dawna kamienica Ossolińskiego stała się poprzeczną oficyną pałacu.
Pałac Karasia był jednym z najwcześniejszych warszawskich pałaców przyulicznych (tzn. bez przedniego dziedzińca).
Rodzina Karasiów zajmowała jedno piętro budynku, resztę przeznaczono na wynajem. Zaraz po wybudowaniu pałacu (od 1772 roku) jego połowę wydzierżawiono Królewskiemu Korpusowi Paziów. Wkrótce Karaś zmarł (w 1775 roku). Gmach został odziedziczony przez piątkę jego dzieci i drugą żonę Elżbietę Izabellę. Sprawa spadku nie była jednak prosta i rozstrzygał ją sąd. W 1794 roku pałac był ponoć w czasie insurekcji kościuszkowskiej kwaterą naczelnika Tadeusza Kościuszki.