Lew Siemionowicz Pajewski (ur. w Osinogródku, zm. 1912 w Słonimiu lub 1919 w Tbilisi) – rosyjski duchowny prawosławny, badacz historii regionalnej ziemi brzeskiej.
Życiorys Był synem duchownego prawosławnego Siemiona Pajewskiego, proboszcza parafii w Sorokach, Osinogródku, Łukowie i Chocisławiu. Rodzina Pajewskich posiadała długoletnie tradycje kapłańskie – najpierw należący do niej mężczyźni byli duchownymi unickimi, zaś po synodzie połockim – prawosławnymiA. Gil, Unickie cerkwie Brześcia w opisie wizytacyjnym z 1726 roku, „Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej”, nr 10/2006, s. 29-30..
Ukończył prawosławne seminarium duchowne w Wilnie i w 1875 w soborze Trójcy Świętej w Warszawie został wyświęcony na diakona. Następnie przyjął święcenia kapłańskie. Od 1875 do 1885 był proboszczem parafii w Witulinie i Konstantynowie. Przez kolejne dziewięć lat kierował parafią Opieki Matki Bożej w Szczytnikach Małych, natomiast od 1894 do 1905 służył w parafii św. Symeona Słupnika w Kamieńcu. W 1897, podczas pobytu cara Mikołaja II w Puszczy Białowieskiej, ks. Pajewski uzyskał u niego audiencję i przekonał go do dofinansowania przez państwo budowy nowej cerkwi w Kamieńcu. Budynek ten faktycznie powstał, ale już po przeniesieniu duchownego do innej parafii.