Kapłan służył od 1906 do śmierci w 1912 w soborze Przemienienia Pańskiego w Słonimie. Według innego źródła zmarł siedem lat później w Tbilisi.
Badania regionalistyczne Lew Pajewski łączył działalność duszpasterską z prywatnymi badaniami nad dziejami regionu brzeskiego. Prowadził badania archeologiczne i etnograficzne, badał miejscowe archiwa. Swoje prace publikował na łamach prasy cerkiewnej (w oficjalnych organach prasowych eparchii warszawskiej oraz wileńskiej i litewskiej) i świeckiej („Wilenskij Wiestnik”, „Moskowskije wiedomosti”, „Grodnienskija Gubiernskija Wiedomosti”). Brał udział w zjazdach archeologów w Moskwie, Rydze i WilnieПаевский Лев Семенович.
Badał archiwa nieistniejących klasztorów bazyliańskich w Żyrowicach oraz w Białej Podlaskiej. Szczególną wartość przedstawiają jego prace dotyczące Brześcia. Na początku lat 90. XIX w. duchowny wykonał, zaś w 1895 wydał drukiem opis zawartości archiwum miejskiego w Brześciu i przechowywanych w nim źródeł, w tym map i dokumentów z okresu przedrozbiorowego. Z kolei w 1894 Lew Pajewski odnalazł w jednej z cerkwi brzeskich unicką księgę wizytacji świątyni katedralnej oraz cerkwi podlegających kapitule brzeskiej z 1759 (łac.