Liber visitationum Ecclesiae Cathedralis et Ecclesiarum Capitularium Brestensium) i na jej podstawie dokonał opisu świątyń unickich w Brześciu, zniszczonych podczas budowy twierdzy brzeskiej. Ponieważ księga wizytacji w kolejnych latach zaginęła, praca Pajewskiego jest jedynym źródłem, z którego możliwe jest poznanie przynajmniej znacznej części jej treści. Osobną pracę duchowny poświęcił również Kamieńcowi, opisując lokalną kulturę materialną i duchową, w szczególności lokalne obyczaje i prawosławne cerkwie. Opublikował ponadto rozprawę poświęconą krytyce działalności Jozafata KuncewiczaA. Radziukiewicz, Król prawdy, Przegląd Prawosławny, nr 7 (313), lipiec 2011..
Pajewski uważał się za Rosjanina. Uważał, że Rosjanie („Wielkorosjanie”) i Białorusini posiadają wspólną przeszłość i kulturę opartą na prawosławiu, a zatem powinni ściśle współpracować w ramach jednego państwa. Jego poglądy były widoczne w publikowanych artykułach, co sprawiało, że jego teksty zalicza się do historiografii cerkiewnej podporządkowanej oficjalnej polityce państwowej