Następnie pracował w Oddziale Stowarzyszenia Polskich Kombatantów "Samopomoc Wojska" przy 1 Dywizji Pancernej.
Od sierpnia 1947 mieszkał w Londynie, do 1954 był działaczem Ligi Niepodległości Polski, członkiem Rady Naczelnej i Głównego Komitetu Wykonawczego tej partii, następnie był prezesem Głównego Komitetu Wykonawczego Konwentu Walki o Niepodległość - ugrupowania "piłsudczyków" popierających prezydenturę Augusta Zaleskiego. W sierpniu 1955 został ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Hugona Hankego, pełnił tę funkcję także w trwającym od września 1955 do marca 1957 pierwszym rządzie Antoniego Pająka. Od 1954 był do 1968 był członkiem I, II i III Rady RP, w tym w latach 1954-1963 wiceprzewodniczącym I i II Rady. Od 1955 do 1960 wchodził w skład Komisji Głównej Skarbu Narodowego. W rządzie Aleksandra Zawiszy otrzymał tekę ministra spraw krajowych, podał się do dymisji we wrześniu 1966. mały|Grób Jerzego Ścibora Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A II/4/21).
Odznaczenia Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy
Bibliografia Marek Gałęzowski Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, wyd. Towarzystwo Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego i wyd.