Rozwój mandopopu na Tajwanie Tajwan jako kolonia holenderska miał już styczność z zachodnią muzyką od XVII wieku. Misjonarze zakładali liczne szkoły na Tajwanie i nauczali tam także muzyki. W czasach okupacji japońskiej (1895-1945) nauki zachodnie nauki zostały wzbogacone o elementy japońskie. Już w latach 30. taipop wykonywany w lokalnym dialekcie hokkien zyskał olbrzymią popularność na wyspie. Tajwański pop w swym brzmieniu zbliżony jest do japońskiej muzyki enka (演歌)<ref>Moskowitz M. L., Cries of Joy..., 2010, s. 31</ref>.
Choć po 1949 roku wraz z ucieczką na Tajwan władz Kuomintangu przejął on cały chiński przemysł, a także kulturę popularną, to jeszcze przez 20 lat głównym ośrodkiem skupiającym artystów śpiewających po mandaryńsku był Hongkong. Na Tajwanie wciąż królował lokalny pop. W latach 70. KMT wprowadziło zakaz używania lokalnego języka w piosenkach<ref>Moskowitz M. L., Cries of Joy...''', 2010, s. 33-34</ref>.