Sōji-ji osiągnął potęgę, która pozwoliła temu klasztorowi na podważenie pozycji Yōkō-ji, przez wykorzystanie reguł napisanych przez Keizana dla Yōkō-ji, wreszcie dzięki silnym patronom, których przyciągnął do Sōji-ji Gasan (a następnie jego uczniowie) oraz dzięki decyzjom związanym ze stanowiskami opatów. W 1378 roku wydano dyrektywę nakazującą wszystkim mnichom z linii Gasana powstrzymywanie się od obejmowania stanowisk opatów w Yōkō-ji, chyba że otrzymali pozycję seniora (jap. tōdōi). Dalej stwierdzano, że od tej pory klasztor Sōji będzie głównym klasztorem (jap. honji) linii Gasana i wszystkim, którzy nie będą go wspierać, zostanie odebrany status frakcji Gasana. Wszyscy odchodzący na emeryturę opaci zawsze otrzymywali status seniora w swoich własnych klasztorach, ale opaci wizytujący, czyli pochodzący z innych klasztorów czy świątyń, mieli status niższy. Czyli jeśli mnisi z Sōji-ji otrzymywali status seniora w Yōkō-ji, oznaczało to, że Yōkō-ji jest filią Sōji-ji, a nie niezależnym klasztorem. Prawdopodobnie właśnie status seniora uwolnił Sōji-ji od jakichkolwiek obligacji związanych z finansowaniem działalności swoich reprezentantów w Yōkō-jiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 104.