Ponieważ Keizan nie cieszył się prawdopodobnie zaufaniem rodu Togashi, który był protektorem Daijō-ji, stracił ten klasztor na pewien czas, gdy rodzina ta wyznaczyła jego opatem mnicha rinzai Kyōō Unryō. To zdarzenie spowodowało, że pragnął mieć pisemne gwarancje odnośnie do Yōkō-ji. Nobunao i Sonin ślubowali w żadnym wypadku nie mieszać się do spraw klasztoru. W rok po przeniesieniu się do Yōkō-ji Keizan napisał formalne instrukcje, według których opatami klasztoru mogli być wyłącznie jego spadkobiercy Dharmy. Każdy z nich miał kolejno pełnić tę funkcję w kolejności starszeństwa w Dharmie. Poszerzona wersja tych instrukcji z następnego roku (1319) została podpisana przez Keizana i Sonin. Podpis Sonin obligował ją i jej potomków do wspierania tylko jego linii przekazu w klasztorzeWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 86.
Keizan odwoływał się także do tradycyjnego wyrażania wiary. W 1322 roku otworzył w klasztorze specjalny budynek Enzū-in poświęcony czczeniu bosatsu (bodhisattwy) Kannon i zezwolił, aby Sonin używała go jako swojej własnej kaplicy modlitewnej.