27 listopada 1959 r. odszedł ze stanowiska przewodniczącego Rady Ministrów Łotewskiej SRR, oficjalnie ze względów zdrowotnych (faktycznie chorował na cukrzycę). Faktyczną przyczyną jego dymisji był najprawdopodobniej spór z Nikitą Chruszczowem wokół dalszych planów rozwoju ekonomicznego Łotewskiej SRR. Lācis poparł koncepcję gospodarczego planu siedmioletniego przedstawioną przez jego zastępcę, Eduardsa Berklāvsa, który zakładał rozwijanie głównie tych gałęzi przemysłu, dla których Łotwa posiadała niezbędne surowce i przeznaczanie uzyskanego przychodu w pierwszej kolejności na potrzeby miejscowej populacji. Naciski kierownictwa KPZR z Chruszczowem na czele doprowadziły jednak do odrzucenia takiego planu, zdymisjonowania Berklāvsa oraz przewodniczącego Rady Związków Zawodowych Indriksa Pinksisa, a w ostatecznym rozrachunku - także samego Lācisa oraz I sekretarza KPŁ KalnbērziņšaR. Misiunas, R. Taagepera, The Baltic States, s. 142-143.. Lācisa na stanowisku przewodniczącego Rady Ministrów zastąpił Jānis Peive, Łotysz urodzony w Rosji, przybyły do Rygi dopiero w 1944 r.R. Misiunas, R. Taagepera, The Baltic States, s. 143-144. W 1960 r.