dymisje „narodowych komunistów” łotewskich były kontynuowane; większość najwyższych stanowisk w strukturach partyjnych i państwowych znowu znalazła się w rękach Rosjan lub Łotyszy urodzonych i wykształconych poza ŁotwąR. Misiunas, R. Taagepera, The Baltic States, s. 144-145..
W 1960 r. przeszedł oficjalnie na emeryturę. Ostatnie lata życia spędził w swoim domu w ryskiej dzielnicy Mežaparks, a dochody z praw autorskich i przekładów jego dzieł na inne języki (ponad 50) zapewniały mu dostatnie życie. Zmarł w 1966 r. i został pochowany na Cmentarzu Leśnym w Rydze, w alei głównejO. Spārītis, Riga's Monuments and Decorative Sculptures, Nacionālais apgāds, Riga 2007, s. 86..
Pośmiertnie, w 1987 r., wydany został tom jego listów.
Odznaczony siedmioma Orderami Lenina i Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy.
Rodzina Miał młodszą siostrę Mildę. W 1927 r. ożenił się z Mariją Bute; w związku tym urodzili się synowie Zigurds (w 1928) i Ojārs (1932; zginął w 1940 r. wskutek nieszczęśliwego wypadku). Prawdopodobnie jego dzieckiem był również trzeci syn, Edvīns, urodzony przez Mariję w 1944 r. w obwodzie kirowskim, dokąd została ewakuowana razem z synem, gdy jej mąż przebywał w Moskwie. W 1944 r.