Bunt Lipków – bunt chorągwi tatarskich, który miał miejsce w Rzeczypospolitej w 1672. Buntownicy przeszli na stronę Turcji, jednak w kolejnych latach stopniowo wracali do Korony.
Tło Od czasów potopu szwedzkiego w Rzeczypospolitej pogarszała się sytuacja społeczności tatarskiej (lipkowskiej). Z powodu powstania kozackiego na Ukrainie (1648) oraz wybuchu wojny polsko-rosyjskiej w r. 1654 i zajęcia Litwy wiele tatarskich rodzin straciło swoje majątki i źródła utrzymania, co spowodowało silną migrację do Korony. Dodatkowo w tamtym okresie najemne oddziały tatarskie rekrutowane na ziemiach osmańskich dopuszczały się rabunków, co wzmagało nastroje antymuzułmańskie. W 1666 wybuchła także wojna polsko-kozacko-tatarska.
W ramach represji uchwalono zakaz powierzania Tatarom funkcji dowódczych i ograniczono swobodę kultu, zakazując budowy w koronnej części Rusi meczetów. Ważną przyczyną były opóźnienia w wypłacaniu przez państwo żołdu oddziałom tatarskim, a bezpośrednie zagrożenie buntem pojawiło się już w 1667, kiedy Sejm zdecydował o wypłacie tylko jednej czwartej należności, którą to uchwałę już w następnym roku pośpiesznie unieważniono w celu uspokojenia nastrojów. Mimo to pieniędzy Tatarom nie wypłacono.