Sytuacji nie poprawiło potwierdzenie w 1669 przez króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego dotychczasowych praw tatarskich, przywrócenie im prawa do nabywania ziemi na zasadach równych szlachcie i objęcie ich szlacheckimi prawami sądowymi.
Bunt Pierwsze niepokoje zaczęły się zimą 1671, gdy w listopadzie i grudniu pierwsze oddziały przeszły do tureckiego obozu, a wiosną następnego roku kilkanaście chorągwi tatarskich zbuntowało się przeciw Rzeczypospolitej i przeszło na stronę Turcji. Buntem dowodził rtm. Aleksander Kryczyński. W ciągu roku na stronę buntowników przeszły wszystkie pozostałe tatarskie chorągwie z armii koronnej, natomiast wierne pozostały oddziały armii litewskiej. Napięcia te latem 1672 doprowadziły do wybuchu wojny polsko-tureckiej; w październiku 1672 podpisano pokój w Buczaczu, który w sprawie polskich Tatarów stanowił, że Rzeczpospolita zagwarantuje im prawo do bezpiecznej emigracji do Turcji z rodzinami i dobytkiem, a pozostającej ludności bezpieczeństwo i wolność wyznania.