Powroty buntowników Już w styczniu 1673 w zbuntowanych oddziałach zaczęło rosnąć niezadowolenie z powodu warunków służby w Turcji, a oddziały te w następnym roku podejmowały próby ponownego przejścia na służbę Rzeczypospolitej; m.in. w czerwcu prowadzono pertraktacje z wysłannikiem hetmana Sobieskiego. Po rozpoczęciu kampanii chocimskiej część rotmistrzów zaangażowanych w rozmowy z Rzecząpospolitą zamordowała przywódcę antypolskiego buntu rtm. Kryczyńskiego.
W 1674 delegacja tatarska została przyjęta przez Jana III po kapitulacji bronionego przez Tatarów Baru, a poddające się oddziały przyjęto na służbę Rzeczypospolitej. 16 października 1676 podpisano rozejm w Żurawnie, pozwolono wówczas Tatarom na wybór kraju, w którym chcą żyć. Turcję opuściło wówczas kilkuset do kilku tysięcy Lipków, którzy zostali osadzeni tuż przy polskiej granicy. Jednocześnie sejm uchwalił amnestię dla wszystkich wracających na służbę polską, a rok później zatwierdził wszystkie wcześniejsze przywileje tatarskie i pozwolił na odbudowę starych meczetów. W 1679 w zamian za zaległy żołd Tatarzy otrzymali majątki w dobrach stołowych, które stanowiły wsie w ziemi brzeskiej, kobryńskiej i grodzieńskiej.