Był uczestnikiem ówczesnych walk z Tatarami i wojskami osmańskimi. W 1676 podczas sejmu koronacyjnego Jana III Sobieskiego, na wniosek hetmana Wiśniowieckiego za zasługi własne w walce i wkład finansowy swoich przodków w zwycięstwo nad Szwedami w czasie Potopu, otrzymał indygenat i herb, dokument przyjmujący go w poczet szlachty polskiej podpisał król 15 kwietnia 1676Marek Wagner, Słownik Biograficzny oficerów polskich drugiej połowy XVII wieku, tom I, Oświęcim 2013, s.81. Od 1690 do 1697 był podczaszym łukowskim, a od 1697 stolnikiem wendeńskim. Używał także tytułu stolnika sandomierskiego.
Rodzina Stanisław Franchini Dziuli był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona Anna z Leżeńskich wniosła mu jako wiano majątek ziemski Podlesie w powiecie wiślickim. Z tego małżeństwa dzieci:
syn Tomasz – pułkownik wojsk koronnych, podczaszy wiślicki. córka Katarzyna
Drugą żoną była Zofia z Czermińskich. Z tego związku:
Michał (1702–1771) – pułkownik wojsk koronnych, podstoli wiślicki. Aleksander (1709) – koniuszy Stanisława Leszczyńskiego. Stanisław – zakonnik, pijar. Marianna (ur. 1703) – dwukrotnie zamężna: 1 mąż strażnik koronny Józef Antoni Brzuchowski;