Do 23 lutego udało się ją całkowicie odciąć od reszty wyspy, ale tylko na powierzchni, gdyż Japończycy wciąż przemieszczali się tunelami i dlatego też nadal spodziewano się zaciekłego oporu. Rankiem tego samego dnia pułkownik Chandler Johnson wysłał dwa czteroosobowe patrole z zadaniem rozpoznania trasy na szczyt. Według powszechnego mitu, ubarwionego dodatkowo przez prasę, żołnierze przez całą drogę mieli walczyć z wrogiem. Wprawdzie spodziewali się zasadzki, ale poza małymi grupkami obrońców nie natrafili na większy opór. Po powrocie pułkownik Johnson wysłał na szczyt pluton marines, którym dobrowolnie pokierował porucznik Harold G. Schrier. Choć szczyt Suribachi udało się zdobyć cztery dni po rozpoczęciu bitwy, to walki na wyspie trwały jeszcze do 26 marca.
Pierwsza flaga thumb|Jedno ze zdjęć pierwszej flagi zawieszonej na Suribachi, które wykonał Louis Lowery Amerykańska flaga była dwukrotnie ustawiana na górze Suribachi. Rosenthal wykonał fotografię za drugim razem. Pierwszy raz została ona umieszczona na szczycie 23 lutego 1945 roku około godziny 10:20, niedługo po zdobyciu wierzchołka. Przed rozpoczęciem wspinaczki pułkownik Johnson wręczył porucznikowi Schrierowi flagę, którą miał zawiesić na szczycie, jeśli uda mu się do niego dotrzeć.