Około 1280 roku do społeczności mnisiej w tym klasztorze dołączył Giun, który w przyszłości zostanie spadkobiercą Dharmy Jakuena. W 1282 roku również Keizan Jōkin zamieszkał w Hōkyō-ji i tu - jak sam twierdził - pod kierunkiem Jakuena osiągnął swoje oświecenie w 1285 roku. Chociaż został później uczniem Tettsū Gikaia, zawsze czcił Jakuena jako swojego nauczyciela. W 1296 roku Jakuen dokonał przekazu Dharmy dla Giuna. W cztery lata później, tuż przed śmiercią Jakuena, Giun został drugim opatem klasztoru. W czasie pełnienia tej funkcji przez okres 15 lat zyskał zaufanie rodziny Hatano i wprowadził linię przekazu Giuna do Eihei-ji. W 1314 został opatem Eihei-ji i piastował to stanowisko przez 18 latWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 66, 67.
Przez wybór mnicha z Eihei-ji, którym był Jakuen, Ijirowie zademonstrowali życzliwość dla rodu Hatano - potężnej rodziny zarówno w Echizen jak i we władzach siogunatu. W 1278 i 1299 roku Ijira podkreślił swoje przywiązanie do siogunatu ogłaszając, że Hōkyō-ji został wybudowany ku czci regenta Hōjō Tokiyori (1277-1263). Wszelkie dotacje dla klasztoru były jawnym wyrażeniem politycznych intencji. W 1346 roku Ijira podarował klasztorowi wyobrażenia dwu bóstw - Jikokutena (skt Dhritarasztra, strażnika wschodu oraz Tamontena (skt Wajśrawana), strażnika północy.