Język migowy de L’Épéego i jego metody nauczania szybko stały się popularne poza Paryżem – w całej Francji i w innych krajach (również w Stanach ZjednoczonychOd roku 1797 (8 lat po śmierci de L’Épéego) ze szkołą był związany Laurent Clerc (początkowo jako uczeń 25-letniego Jeana Massieu, a następnie nauczyciel) – twórca pierwszej szkoły dla głuchoniemych w Stanach Zjednoczonych (wspólnie z Thomasem Gallaudetem i jego synem, Edwardem)). Z polecenia biskupa Bordeaux przyjechał do Paryża Roch-Ambroise Sicard, który wkrótce został nauczycielem, a następnie kierownikiem szkoły – następcą de L’ÉpéegoW Bordeaux Roch-Ambroise Sicard założył drugą szkołę dla głuchoniemych (ok. 1786 roku)..
W roku 1776 de L’Épée wydał Institution des sourds-muets par la voie des signes méthodiques (Kształcenie głuchoniemych z wykorzystaniem metody znaków), a w roku 1784 wersję poprawioną, pt. La véritable manière d’instruire les sourds et muets, confirmée par une longue expérience (Skuteczny sposób kształcenia głuchoniemych poparty długim doświadczeniem). Rozpoczął opracowywanie słownika znaków (Dictionnaire général des signes), który został dokończony przez Sicarda.
Paryską szkołę odwiedził cesarz rzymski, Józef II Habsburg (1764–1765), a Ludwik XVI udzielił jej finansowego wsparcia.