W styczniu 1921 wstąpił do Czeki. Przyjął pseudonim „Siergiej Karin”. Rozpoczął studia na uniwersytecie w Kijowie, prowadząc jednocześnie działalność wywiadowczą. Współuczestniczył w rozpracowaniu organizacji konspiracyjnej „strzelców siczowych” w kijowskiej Szkole Czerwonych Oficerów, Wszechukraińskiego Komitetu Powstańczego i Umańskiego Powstankoma. Latem 1921 r. nawiązał kontakt z emisariuszem „petlurowskim”, w wyniku czego mianowany został szefem łączności rejonu operacyjnego konspiracji ukraińskiej. We wrześniu tego roku przybył nielegalnie do polskiego Lwowa, gdzie spotkał się z gen. Jurko Tiutunnykiem. Uzyskał tam informacje o planowanym ataku Ukraińców na Rosję Sowiecką. Po powrocie do kraju na pocz. 1922 r. objął funkcję pełnomocnika Oddziału Tajnego OGPU. Specjalizował się w działalności Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej. W 1925 r. został członkiem Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. Wszedł w skład Wszechukraińskiej Komisji Antyreligijnej. W 1934 uczestniczył w operacji wywiadowczej „Kapkan” dotyczącej wyłapania emisariuszy Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS), którzy nielegalnie przedostali się do ZSRR. W 1936 r. w Berlinie nawiązał kontakty z jednym z przywódców Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) P. Kożewnikowem.