Następnie został zastępcą szefa Oddziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. Od 1937 stał na czele zarządu straży pożarnej NKWD. Pod koniec sierpnia tego roku został aresztowany, ale nie przyznał się do winy. Pod koniec października 1939 został zwolniony, po czym wkrótce odszedł z NKWD.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941, wszedł w skład grupy do spraw organizacji ruchu partyzanckiego na okupowanych terytoriach. Następnie wykładał w szkole wywiadowczej nr 7 w Saratowie. Uczestniczył w walkach o Stalingrad. Od 1943 był zastępcą naczelnika 4 Zarządu NKGB Ukrainy. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na zachodnią Ukrainę w październiku 1944, skierowano go do działalności skierowanej przeciwko UPA. W marcu 1945 stanął na czele grupy operacyjnej NKGB. Uczestniczył w tajnych rozmowach z przedstawicielami UPA i metropolitą Andrzejem Szeptyckim. W 1946 był członkiem Rady do Spraw Kultów Religijnych w ZSRR. Brał udział w operacji związanej z likwidacją cerkwi unickich. W 1947 mianowano go pułkownikiem, po czym przeszedł na emeryturę. W 1953 z inicjatywy nowo mianowanego ministra spraw wewnętrznych Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej P.