Zdawano sobie przy tym sprawę, że egzystencja społeczności żydowskiej w Jerozolimie jest całkowicie uzależniona od płynności dostaw z nadmorskiej równiny. Utrzymanie tej komunikacji było dla jerozolimskich Żydów sprawą życia i śmierci. Między grudniem 1947 roku a lutym 1948 roku do Jerozolimy dotarło 236 konwojów liczących ogółem 2160 ciężarówek z prawie 9 tys. ton zaopatrzenia. W okresie tym doszło do blisko 70 ataków, śmierć poniosło 37 osób i zniszczono 8 samochodów. W marcu wyruszyło już tylko 45 wypraw z 560 pojazdami, z czego do Jerozolimy dotarło jedynie 37 konwojów.
W dniu 27 marca 1948 roku prawie wszystkie dostępne w Jerozolimie opancerzone samochody ciężarowe użyto w konwoju Nebi Daniel, który podjął próbę dotarcia do izolowanego bloku osiedli Gusz Ecjon. W drodze powrotnej wpadł on w zasadzkę i został rozbity. Tego samego dnia, w Zachodniej Galilei został także rozbity konwój Jechi’am. Była to bardzo dotkliwa strata. Pomimo to, ze względu na powagę sytuacji w Jerozolimie, dowództwo Hagany podjęło decyzję o zorganizowaniu kolejnego konwoju. Zdecydowano się pozyskać dodatkowe samochody ciężarowe, który z zaopatrzeniem miały udać się do Jerozolimy. Konwój liczył 26 pojazdów, w tym 7 pojazdów opancerzonych i 4 opancerzone autobusy. Jego ochronę stanowili wybrani żołnierze z 4 i 5 Batalionu Palmach.