Władysława Szymonowicza.W swojej pierwszej pracy (1908 r.) wykazała, że można u płazów wywołać tarczowe bruzdkowanie, przez wirowanie żółtka, pod warunkiem, że zrobi się to przed powstaniem trzeciej bruzdy bruzdkowania.
Następne lata spędziła za granicą. Prowadziła prace badawcze nad rozwojem embrionalnym zwierząt w stacjach zoologicznych w Trieście (1910), w pracowniach prof. iFerdinanda Hochstettera w Innsbrucku oraz w Villefranche-sur-Mer (1912-1913). Wyniki badań nad oogenezą ślimaka Patella, które tam prowadziła, zostały zniszczone wskutek działań wojennych.
Po wybuchu I wojny światowej i powołaniu jej męża do wojska wyjechała do Warszawy, gdzie działała w organizacjach charytatywnych. Od 1916 była związana z Zakładem Histologii i Embriologii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmowała się tam przygotowywaniem preparatów, tablic, pomocy naukowych i ćwiczeń. W latach 1920-1925 pracowała jako asystentka, zrezygnowała jednak z płacy, by nie zabierać miejsca innym młodym pracownikom. Od 1923 r. była aktywną członkinią Polskiego Towarzystwa Anatomicznego. W 1926 r. współorganizowała I Zjazd Anatomów i Zoologów Polskich w Warszawie.