W 1972 odrzucił sposób scalenia ośrodków władzy emigracyjnej i został wiceprzewodniczącym Komitetu Wykonawczego tzw. Polskiego Zjednoczenia Narodowego, grupującego przede wszystkim członków SN i SP. W Stronnictwie Pracy był przez wiele lat członkiem zarządu, następnie prezesem partii (formalnie prezesem Komitetu Zagranicznego SP). W 1983 wszedł ze swoją partią do obozu legalistycznego, w latach 1983–1991 był członkiem VII i VIII Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. Od kwietnia 1983 do 1990 był ministrem bez teki kolejno w trzecim i czwartym rządzie Kazimierza Sabbata, pierwszym i drugim rządzie Edwarda Szczepanika.
Przez Prezydenta RP na uchodźstwie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski 15 sierpnia 1982. mały|Grób Tadeusza Drzewickiego Pochowany razem z żoną na cmentarzu Putney Vale w Londynie (AP 134).
Przypisy
Bibliografia Andrzej Friszke Życie polityczne emigracji, wyd. Warszawa 1999 Rafał Habielski Życie społeczne i kulturalne emigracji, wyd. Warszawa 1999 (tam biogram autorstwa Andrzeja Friszke, z błędnymi datami urodzenia i zgonu) Romuald Turkowski Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1973-1991, wyd. Warszawa 2002 Jacek Krzysztof Danel Druga Wielka Emigracja 1945–1990. Słownik biograficzny Tom I A-F, wyd.