Pierwsza szkoła tego typu – Kendall School – powstała w 1857 z inicjatywy Amosa Kendalla, znanego adwokata, polityka, wydawcy, filantropa. A. Kendall przekazał na ten cel swój dom z ponad 8 tys. m² gruntu (Kendall Green) w Waszyngtonie. Pierwszym kuratorem został 20-letni Edward Miner Gallaudet, polecany przez Isaaca Lewisa Peeta. Matka młodego i nieżonatego kuratora, wdowa Sophia Fowler, została uznana za matronę szkoły. Edward Gallaudet kierował instytucją przez ok. 50 lat. Przyczynił się w wielkim stopniu do jej szybkiego rozwoju. W czerwcu 1864 Kongres Stanów Zjednoczonych nadał szkole Kendalla status Columbia Institution for the Education of the Deaf and Dumb and the Blind. W następnym roku zainaugurowano działalność National Deaf-Mute College, otwartego dla pięciu uczniów

Po 1880 Edward Gallaudet zdecydowanie sprzeciwiał się ustaleniom międzynarodowej konferencji w Mediolanie – uznaniu, że zalecana jest „ustna” metoda edukacji (korzystanie z języka migowego, w tym SignWriting, powinno być zabraniane). Wbrew zakazom zachował ten język w swojej szkole. Taka postawa miała fundamentalne znaczenie dla dalszego rozwoju edukacji niesłyszących.