Na podstawie ustaleń Koepkego i Szlachtowskiego imię „Marcin" odrzucił także wydawca kroniki z 1864 roku, August Bielowski, uzasadniając to tymi słowy: Długosz wspomniawszy о Leszku, który roku 803 zginął w Czechach wojując przeciw synowi Karola wielkiego, powołał się na pisarza którego zowie Martinus Gallicus. To dało powód Lengnichowi równie jak i Bandtkiemu, że naszego kronikarza Marcinem zowią. Gdy atoli ustęp o zabiciu Leszka przez Długosza przytoczony w kronice tej zgoła się nie znachodzi i znachodzić się w nie nie mógł, bo takowa w opisie dziejów krajowych w czasy Karola wielkiego nie sięga; słusznie tedy wątpić można, iżby to był ten sam kronikarz i bezpieczniej jest trzymać się tej tylko nazwy, jaką wprost pisarzowi temu od najdawniejszych czasów dawano. (...) Jak tedy z jednej strony nie widzim potrzeby dodawać do nazwy tej wątpliwe imię Martinus, tak też z drugiej strony nie zdaje się nam rzeczą słuszna odrzucać zarazem sama nazwę Gallus, robiąc kronikarza tego bezimiennym, jak to uczynili wydawcy najnowsi jego kroniki w zbiorze percowskim. Pozostanie on tedy dla nas Gallem, bo nazwa ta wiąże się ściśle z dziełem jego(...)
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Marcin Gall · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.