Od wiosny 1945 ponownie w Polsce. W okresie 1945–1946 był redaktorem naczelnym wydawnictwa „Książka”, w okresie 1946–1947 zastępca redaktora miesięcznika PPR „Nowe Drogi”, następnie redaktor pisma Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej „Współpraca”. Od 1948 pracował w szkolnictwie partyjnym. Od 1948 kierował Katedrą Historii Powszechnej w Szkole Partyjnej przy KC PPR. Od kwietnia 1949 pracował w Wydziale Historii Partii przy KC PZPR. Od 1951 kierował Katedrą Historii Powszechnej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych. W latach 1953–1957 pracował też w Instytucie Historii PAN. Profesor nadzwyczajny od 1955. W okresie 1957–1968 pracował w Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPRTadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 111-112, przyp. 99, .. Tam doktorat pod jego kierunkiem zrobił m.in. Mieczysław RakowskiJan Ordyński, Henryk Szlajfer, Nie bądźcie moimi sędziami: rozmowy z Mieczysławem F. Rakowskim, Warszawa: Rosner i Wspólnicy 2009, s. 144..
W 1950 otrzymał Państwową Nagrodę Artystyczną III stopnia (zespołową) za scenariusz filmu Juliusz Marchlewski. 16 lipca 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 16 lipca 1955 r. nr 0/1199..