Pisarstwo Montiego mieści się całkowicie w ramach neoklasycyzmu. Uprawiał przede wszystkim gatunki poetyckie wywodzące się z antyku i dawnej literatury włoskiej, wykorzystując stosowny rytm, harmonię zdań i słownictwo. Jego dzieła często oceniano jako zbyt intelektualne, dlatego też Leopardi nazwał go „poetą ucha i wyobraźni, w żadnym razie serca”Natalino Sapegno, Historia literatury włoskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969, s. 468.. W dyskusjach między klasykami a romantykami, do których nawiązuje w swoim Sermone sulla mitologia (Kazanie o mitologii), opowiedział się zdecydowanie po stronie klasyków, uważając, że nowatorskie prądy są zagrożeniem dla dotychczasowych wartości i sposobów obrazowania. O upodobaniu Montiego do tradycyjnych środków wyrazu najlepiej świadczy jego twórczość dramatyczna, wywodząca się od Szekspira i Alfieriego, a zwłaszcza tragedia Caio Gracco (Gajusz Grakchus).
Językoznawca i tłumacz thumb|Popiersie Montiego w mediolańskim Palazzo Brentani Monti interesował się również zagadnieniami filologicznymi i leksykografią oraz brał udział w polemice na temat włoskiego języka ogólnonarodowego.