Jednak zamiast zdefiniowania zasad gramatyki normatywnej, co postulował Antonio Cesari, zaproponował rzetelne opracowanie gramatyki historycznej, która miała ukazywać kulturę językową narodu w ujęciu diachronicznym. Uważał bowiem, że sztywne reguły normatywne przyczyniłyby się do skostnienia żywej mowy. Rozważania Montiego dotyczyły głównie języka używanego w dziełach literackich, który jego zdaniem musi być wyszukany, wzniosły i wolny od wszelkich wpływów dialektalnych. Język ten dzięki swojej precyzji i klarowności powinien służyć rozważaniom filozoficznym i naukowym. Poglądy te głosił w swoim najważniejszym dziele teoretycznym Proposta di alcune correzioni e aggiunte al vocabolario della Crusca (Propozycja niektórych zmian i poprawek w słowniku della Crusca).
Wielu historyków literatury za największe osiągnięcie Montiego uważa przekład Iliady, w którym zachował klasyczną harmonię, choć zgodnie z gustem epoki przydał mu także emfazy i dworskiej galanteriiJózef Heistein, Historia literatury włoskiej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1987, s. 156.. Wersja ta powstała na podstawie łacińskiej parafrazy Melchiorre CesarottiegoNatalino Sapegno, Historia literatury włoskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969, s. 469..