W ten oto sposób sam wyleczył się z nadciśnienia i stworzył podwaliny metody Butejki.
Rozwój metody W latach 60. XX wieku, by móc prowadzić badania nad swoją metodą dr Butejko postanowił zrezygnować z pracy w elitarnym moskiewskim szpitalu i przenieść się na Syberię do Nowosybirska, gdzie powstawała nowa Akademia Nauki. Dr Butejko został w niej mianowany dyrektorem laboratorium. By pomóc sobie w badaniach, Butejko wymyślił maszynę diagnostyczną zwaną kombajnem medycznym, który umożliwiał jednoczesne badanie wielu funkcji ciała pacjenta i potwierdzać skuteczność jego metody. Butejko zdawał sobie sprawę, że wiele symptomów chorobowych, uznanych przez lekarską społeczność za odrębne jednostki chorobowe, są wynikiem nadmiernego oddychania. Jego metoda opierała się na hipowentylacji i stąd inna jej nazwa- Wolicjonalna Eliminacja Głębokiego Oddychania – ang. VEDB. Skuteczność i prostota jego metody była tak wielka, że sława doktora rosła i przyjeżdżało do niego coraz więcej pacjentów, którzy wracali do zdrowia dzięki korekcie nawyków oddechowych. Przełożonym dra. Butejki był prof. Pomechin, któremu nie podobał się taki obrót spraw, w związku z czym sabotował prace Butejki próbując dokonać na nim zamachu, posądzając go o niepoczytalność, a wreszcie niszcząc całe jego laboratorium w 1968 r.