kierował nim Bronisław Wojciechowski, od 1927 jeden z dyrektorów firmy.
Akcjonariat pracowniczy Powołanie do życia spółki akcyjnej Gazolina wymagało stworzenia statutu, które zgodnie z założeniami Mariana Wieleżyńskiego określił zasady akcjonariatu pracowniczego. Pierwsza wersja została zatwierdzona przez radę nadzorczą pod koniec 1920, a przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy 22 lutego 1922. Nazywany był umową z pracownikami stałymi ponieważ wprowadzał podział pracowników na stałych i prowizorycznych, prowizorycznymi nazywano pracowników najemnych, a stałymi uczestniczących w akcjonariacie, a tym samym współwłaścicieli spółki. Pracownicy stawali się stałymi dobrowolnie, a decydowali się na to zachęcani akcjami otrzymywanymi po preferencyjnych cenach. Do obowiązku pracowników stałych należało zakupienie w ciągu roku akcji za równowartość jednej miesięcznej pensji, rekompensowano to tzw. trzynastą pensją i systemem wyrównawczym tzw. renumeracją. Renumeracja to wynagrodzenie wyrównawcze wyliczane w skali rocznej, które zależy od dochodu przedsiębiorstwa i jest wypłacane jako udział w zyskach w większości firm tylko kadrze kierowniczej. W Gazolinie wypłacano ją proporcjonalnie do zarobków i obowiązkowo nabywanych akcji powiększając kwotę o dywidendę z już posiadanych akcji.