W jego projektach znajdowały się elementy stylów historycznych (zwłaszcza neogotyku) i secesji, a także modernizmu. Rozwinął i udoskonalił indywidualne podejście do projektowania szukając islandzikiego stylu narodowego. W okresie międzywojennym przyjął się jednak styl międzynarodowy. W wielu przypadkach bryła i elewacje miały charakrer modernistyczny, wnętrza natomiast były projektowane według tradycyjnych wzorców W związku z dynamicznym rozwojem zaistniała potrzeba uregulowania rozwoju planowego. Wreszcie, w 1927 roku Rada Miasta zatwierdziła pierwszy plan zagospodarowania przestrzennego Reykjavíku. Ustalono w nich ortogonalne siatki ulic nowo powstałych dzielnic oraz niską, zuniformizowaną zabudowę. Były to wolnostojące, jedno- lub dwurodzinne domy, a także zabudowa szeregowa i kwartałowa, ale przy zachowaniu odległości pomiędzy budynkami. Nie udało się uporządkować istniejącej zabudowy (co wymagałoby wielu wyburzeń), ale niezabudowane dotąd tereny zostały zagospodarowane zgodnie z planem. Po 1940 roku Reykjavík zaczął się rozwijać w błyskawicznym tempie. Wojsko brytyjskie zajmujące miasto podczas drugiej wojny światowej wybudowało lotnisko które usprawniło komunikację i przyspieszyło rozwój miasta i całego kraju. Miasto, ograniczone od strony północnej przez zatokę Faxa rozwijało się w pozostałych kierunkach.