W 1955 zaczęto budowę bloków mieszkalnych o wysokości 8-12 kondygnacji. W części wschodniej powstała strefa przemysłowo-usługowa. Równocześnie rozwijały się administracyjnie niezależne od Reykjavíku miasta, bezpośrednio z nim sąsiadujące. W okresie powojennym większemu zróżnicowaniu uległa zabudowa mieszkaniowa w Reykjavíku, pojawiła się np. kulkupiętrowa zabudowa wielorodzinna, powstał zespół 12-kondygnacyjnych bloków mieszkalnych zaprojektowany w duchu corbusierowskim. Pod koniec XX wieku powstały ważne obiekty użyteczności publicznej takie jak ratusz, sąd, muzea.
Koniec XX wieku i dziś W latach 30 XX wieku precyzyjne plany o długim horyzoncie czasowym nie spełniały oczekiwań szybko rozwijającego się miasta, wprowadzono więc plany o krótszym horyzoncie czasowym które podlegały częstym rewizjom. W 1973 roku wybrane budynki zabytkowe zaczęto wpisywać do rejestru zabytków i obejmować ochroną konserwatorską. W ostatnich latach organizowane są konkursy urbanistyczne na projekty zagospodarowania przestrzennego i rewitalizacji śródmieścia. Niektóre istotne inwestycje zlokalizowano poza obrębem miasta, jak międzynarodowy port lotniczy Keflavík lub elektrownia geotermalna w Nesjavellir, która zaopatruje cały zespół miejski Reykjavíku w prąd i ciepłą wodę.