Typowym dla twórczości Kreugera z I połowy lat 90. obrazem jest Październikowy wieczór w Apelvik (1894), odznaczający się równie mocną rytmiką, co kolorystyką. Obraz przedstawia oddany w dominujących, brązowofioletowych tonacjach teren i wieczorne niebo w barwach różowych, turkusowych, żółtych i fioletowych. Technikę rysunku tuszem na podkładzie z farby widać z kolei w pierwszym tryptyku artysty, Wiosna w Halland, gdzie rysunek został wykorzystany do dokładnego przedstawienia struktury terenu. Ramy, w które został oprawiony obraz, Kreuger pokrył ornamentem złożonym z wijących się, długich roślin, będącym przeciwieństwem motywów obecnych na płótnie. W kolejnych swych dziełach dostosowywał technikę kreseczek i punktów do oddania raczej klimatu dzieła, niż odwzorowania terenu. Jednocześnie kontynuował czyste malarstwo olejne (Młyn w Apelvik, 1894). W obrazie Zbieracze wodorostów na hallandzkim wybrzeżu uwidocznił się wpływ Eugène’a Janssona, który sam z kolei znajdował się pod wpływem stylu Edvarda Muncha. Munch zdobył rozgłos na wystawie w Berlinie w 1892 roku, a dwa lata później wystawiał w Sztokholmie. Kreuger w stylu tym namalował jeszcze kilka obrazów, po czym zerwał z nim wraz z końcem stulecia.