Okres szwedzki thumb|240px|Wiosna w Halland, 1894, Nationalmuseum thumb|240px|Październikowy wieczór w Apelvik, 1894, Peter Nahum At The Leicester Galleries thumb|240px|Konie o zachodzie słońca Przeprowadzka do Varberg stanowiła początkowo tylko różnicę geograficzną, jeśli chodzi o motywy. Ale wkrótce nastąpiły zmiany. Perspektywa uległa rozszerzeniu, a otwarte krajobrazy regionu Halland, oddawane przy pomocy spokojnych lub rytmicznie falujących linii przybierały formy traktowane z coraz większym monumentalizmem. Rosnące znaczenie zaczynał mieć w nich kolor. Ewolucja ta, łącząca Kreugera przede wszystkim z Nordströmem, prawdopodobnie wynikała z wiedzy, jaką posiadał on na temat sztuki Gauguina i van Gogha. Podczas lat spędzonych w Varberg Kreuger wypracował własną, specyficzną technikę czarnego rysunku w tuszu lub farbie na oleju lub kredzie. Stosując czarne linie wzmacniał kontury pozwalając im żyć z własnym, dekoracyjnym rytmem, wypełniał również powierzchnie krótkimi muśnięciami pędzla lub punktami, by podkreślić w ten sposób modelunek sylwetki zwierzęcia. Jego obrazy z końca lat 80. i początku 90. odznaczają się wyrazistą atmosferą i utrzymane są często w błękitnoszarej i brązowofiołkowej tonacji. Występujące w nich motywy, jak blask księżyca i ulice w świetle latarni interpretowano jako wyraz samotności i nostalgii.