Po ataku Niemiec na ZSRR uczestnik obrony Smoleńska, później pod Trubeckiem, Briańskiem i Tułą. Od marca 1942 szef sztabu 50 Armii, a od kwietnia 1943 11 Gwardyjskiej Armii, która przygotowywała ofensywę na Wołchow. Od 3 maja 1942 generał major, od czerwca 1943 dowódca 49 Armii, która w sierpniu-wrześniu 1943 brała udział w ofensywie na Smoleńsk i Rosław i w zajęciu tych miast. W 1944 dowodzona przez niego armia zajęła m.in. Białystok i Łomżę, następnie brała udział w ofensywie w Prusach Wschodnich i operacji pomorskiej, zajmując port w Gdańsku. 10 marca 1945 mianowany generałem pułkownikiem, a dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 10 kwietnia 1945 otrzymał Złotą Gwiazdę Bohatera ZSRR. Wkrótce wraz z 49 Armią brał udział w operacji berlińskiej i dotarciu do Łaby, gdzie spotkał się z brytyjskimi żołnierzami. Od lipca 1945 dowódca 6 Gwardyjskiej Armii, od lipca 1946 szef zarządu szkolenia wojsk lądowych, od lutego 1950 szef Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego i Fizycznego Wojsk Lądowych. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.