Już w drugim roku akcji wyprowadzono z Tatr ponad połowę pogłowia owiec i zaobserwowano wyraźną poprawę stanu tatrzańskiej przyrody (stopniowy powrót do równowagi biocenotycznej).
Zorganizowany przez Józefa Kolowcę przepęd tatrzańskich stad na nowe pastwiska stał się treścią filmu dokumentalnego Wielki Redyk, który był w 1949 prezentowany i nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
Lublin i Kraków (1949–1954) W 1949 dr Józef Kolowca rozpoczął pracę w Katedrze Fizjologii i Żywienia Zwierząt, którą tworzył Henryk Malarski na Wydziale Rolnym UMCS. Profesor zgromadził w Lublinie dużą grupę naukowców, w przyszłości profesorów (m.in. Jan Kielanowski, Stanisław Berger, Jan Bartnik, Franciszek Hoszczaruk, Stanisław Wójcik), którym wskazywał konieczność opierania praktyki rolniczej na wynikach badań doświadczalnych. Uczniowie profesora zasilili później kadrę innych jednostek badawczych, m.in. Instytut Higieny i Żywienia oraz SGGW w Warszawie. Józef Kolowca był adiunktem i zastępcą kierownika Katedry. Badał m.in. pastewne wykorzystanie łubinu gorzkiego (zob. kompleks żytni bardzo słaby), metody przygotowywania i stosowania kiszonek lub odpadów gorzelniczych.