Według innej legendy, Szirin, ulubiona żona króla, miała otrzymać za sprawą Barbada obiecany przez króla pałac, o którym władca zapomniał. W zamian za tę przysługę, królowa podarowała Barbadowi posiadłość koło Isfahanu.
Barbad pisał panegiryki i elegie, które wykonywał przy własnym akompaniamencie. Występował publicznie z okazji festiwali i świąt, m.in. podczas nouruzu i mehraganu. Talent muzyczny Barbada miał być równie wielki co jego zdolności poetyckie. Według przekazów islamskich, talentu Barbada pozazdrościł jeden z nadwornych muzyków, który korzystając z krótkiej nieobecności mistrza, rozstroił mu instrument tuż przed występem. Król nie tolerował strojenia instrumentów w swojej obecności. Nieświadomy Barbad rozpoczął występ a zorientowawszy się, grał dalej w taki sposób, by nie słychać było, że instrument nie stroi.
Barbad stworzył system muzyczny oparty na siedmiu skalach tzw. chosrawani, trzydziestu lahn i 360 melodii dastan na każdy dzień roku wykonywanych na przyjęciach królewskich. W systemie tym upatrywane są początki perskiego radifu.
Śmierć Barbada owiana jest również legendą. Po śmierci Chosroua Barbad miał przybyć na uroczystości pogrzebowe, zaśpiewać elegie a następnie uciąć sobie cztery palce i spalić instrumenty, po czym słuch o nim zaginął. Według innej legendy Barbad miał być otruty przez rywalizującego minstrela.
Przypisy
Kategoria:Irańscy muzycy Kategoria:Sasanidzi