W IV wieku doszło do serii prześladowań chrześcijan w Iranie. Z jednej strony miały one charakter religijny, z drugiej ekonomiczny, gdyż dawały możliwość przechwycenia zasobnych majątków rzemieślników i kupców. Były one związane z konfliktem bizantyjsko-perskim, gdyż chrześcijanie byli oskarżani o sprzyjanie „Rzymianom”.
Powstanie Kościoła perskiego
Na początku V wieku zawarto pokój między Bizancjum i Persją, a stosunki między tymi państwami ociepliły się. Jak przekazują źródła syryjskie, cesarz Arkadiusz wysłał do szacha Jezdegrada list, w którym prosił o zaprzestanie prześladowań chrześcijan. W odpowiedzi szach zarządził zwołanie synodu duchowieństwa chrześcijańskiego z całego państwa. Akta tego synodu nie zachowały się w języki pahlawi a jedynie w przekładzie syryjskim.
Do stolicy Iranu, Seleucji-Ktezyfonu, zjechało w roku 410 ponad czterdziestu biskupów. Synod przyjął dwadzieścia dwa kanony, które określały sposób zarządzania Kościołem oraz procedurę wyboru biskupów. Zaakceptowano nicejskie wyznanie wiary oraz nominowano biskupa Seleucji-Ktezyfonu Ashāqa na zwierzchnika całego Kościoła w Iranie z tytułem katolikosa. Wybór nowego katolikosa, zgodnie z postanowieniami synodu, musiał każdorazowo zatwierdzać szach.