Cesarz wschodniorzymski Herakliusz, panujący w latach 610–641, miał zabrać dywan pokaźnych rozmiarów z pałacu Sasanidów po zajęciu Dastjerdu w 628 roku. Bogato zdobiony Dywan Baharestan padł łupem Arabów po zdobyciu Ktezyfonu w 637 roku. O sztuce tkania dywanów w Persji i zręczności tamtejszych rzemieślników pisał chiński podróżnik Xuanzang. W okresie panowania Umajjadów (661–750) i Abbasydów (750–1258) dywany perskie zdobiły pałace władców Wielkiego Kalifatu Islamskiego. W okresie panowania Seldżukidów sztuka tkania dywanów rozwinęła się dalej wraz z szerszym zastosowaniem przez tkaczki węzłów typu giordi (tureckich). Rzemiosło rozwijało się również pod panowaniem Timurydów (1370–1526) po wprowadzaniu subsydiowania produkcji.
thumb|left|Perski dywan na portrecie królewicza Zygmunta Kazimierza Wazy, połowa XVII wieku Rozkwit sztuki tkania dywanów przypada jednak na okres panowania Safawidów (1501–1736), kiedy dwór królewski zaangażował się w równoczesne wsparcie handlu, rzemiosła i sztuki. Powstały warsztaty produkujące dywany wyłącznie na zamówienia królewskie. Z nomadycznego rzemiosła zaczął powstawać przemysł, a dywany eksportowano do Indii, Indii Wschodnich, Imperium Osmańskiego i do wielu państw Europy. Szachowie Tahmasp I i Abbas I Wielki obdarowywali dywanami zagranicznych władców i dygnitarzy.