Z tego okresu znanych jest około 1500 dywanów lub ich fragmentów. Na ziemiach polskich moda na kobierce perskie, zwane adziamskimi po staropolsku, rozpowszechniona została przez kupców ormiańskich.

Przemysł dywanowy, jak i cała gospodarka, ucierpiał w okresie 50-letniej walki o władzę pomiędzy Kadżarami i Zandami. Jego ponowny rozkwit przypada na okres panowania Kadżarów (1794–1925), kiedy władcy zajęli się aktywną promocją dywanów w Europie. Szach Naser ad-Din Szah Kadżar (1848–1896) prezentował dywany brytyjskiej królowej Wiktorii i na wystawie światowej w Wiedniu w 1873 roku. W XIX wieku coraz więcej zagranicznych inwestorów angażowało się w masową produkcję dywanów w Iranie, budując manufaktury w Meszhedzie, Tebrizie, Kermanie i Soltanabadzie. By zapewnić żywe kolory, preferowane przez odbiorców europejskich, zaczęto w produkcji dywanów stosować syntetyczne barwniki anilinowe, co pogorszyło jakość i trwałość wyrobów. Proces ten został przyhamowany przez Rezę Pahlawiego, za którego panowania rząd wspierał rozwój tradycyjnego wytwórstwa.