Erich Gieorgijewicz von Freiberg, ros. Эрих Георгиевич фон Фрейберг (ur. 8 stycznia 1890 w Parnawie, zm. 11 października 1944 w Olsztynie) – rosyjski wojskowy (pułkownik), działacz emigracyjny, konstruktor lotniczy, publicysta.
W 1912 zmobilizowano go do armii rosyjskiej. Służył w lejbgwardii Grodzieńskiego Pułku Husarzy. Na pocz. 1914 został awansowany do stopnia praporszczika rezerwy. Po wybuchu I wojny światowej powrócił do służby wojskowej. Służył jako podoficer w 14 Jamburskim Pułku Ułanów. W 1916 mianowano go kornetem. Następnie został adiutantem w 5 Myśliwskim Oddziale Lotniczym. Był lotnikiem – nawigatorem. W 1917 awansował na sztabsrotmistrza. W marcu 1918 r. sformował, a następnie dowodził antybolszewickim Aczinskim Konnym Oddziałem Partyzanckim w guberni jenisejskiej. Następnie walczył w szeregach wojsk Białych na Syberii. Latem 1918 został rotmistrzem. Od września służył w Specjalnym Oddziale Mandżurskim jako młodszy oficer pociągu pancernego „Mstitiel”. Od lutego 1919 stał na czele zarządu pociągów pancernych sztabu Mieszanej Mandżurskiej Dywizji Strzeleckiej atamana Grigorija M. Siemionowa. W maju tego roku objął funkcję szefa sztabu Dywizji. Doszedł do stopnia pułkownika. Wiosną 1920 r. wysłano go do Niemiec w charakterze przedstawiciela atamana G. M. Siemionowa.