Henryk Katz (ur. 1 kwietnia 1914 we Lwowie, zm. 1990 w Wielkiej Brytanii) – polski historyk dziejów nowożytnych oraz międzynarodowego ruchu robotniczego, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
Życiorys W 1937 ukończył ekonomię w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego we Lwowie. Dzięki wynikowi studiów uzyskał roczne stypendium na pobyt naukowy w Paryżu i w Londynie. Wybuch II wojny światowej zastał go w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w różnych zawodach i zapisał się na studia z historii gospodarczej na Uniwersytecie Londyńskim. W 1943 zaciągnął się do armii brytyjskiej i wziął udział w walkach na zachodzie Europy. Służył w stopniu sierżanta i jako tłumacz w okupowanym przez aliantów Berlinie.
Po demobilizacji pod wpływem przekonań komunistycznych powrócił w listopadzie 1947 do Polski. W 1949 zatrudniony na UŁ, tam uzyskał doktorat w 1950 na podstawie pracy Warunki historyczne powstania naukowego socjalizmu, przygotowanej pod kierunkiem Natalii Gąsiorowskiej. Zastępca profesora w 1951, docent w 1954, profesor nadzwyczajny – 1964. Kierownik od 1957 Zakładu Historii Międzynarodowego Ruchu Robotniczego w Instytucie Historii UŁ. W 1958–1959 przebywał na stypendium Fundacji Forda w Wielkiej Brytanii, zaprzyjaźnił się wówczas z historykiem ruchu robotniczego .