w Izbie Deputowanych jego przedstawiciele tworzyli blok z pięcioma niezależnymi kandydatami utożsamiającymi się z fundamentalizmem islamskim. Dla islamistów był to wynik gorszy, niż w 1989, gdy kandydaci islamistyczni uzyskali 34 mandaty (z czego 22 deputowanych było bezpośrednio związanych z Braćmi, a dwanaście podzielało ich poglądy). Porażkę wyborczą partia tłumaczyła niekorzystną ordynacją wyborczą. Część autorów podziela taką interpretacjęZdanowski J.: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010, s. 466. ., według innych w rzeczywistości niepowodzenie wynikało z rozczarowania społeczeństwa działalnością Braci Muzułmańskich, ich dążeniem do podporządkowania całego życia społecznego zasadom rygorystycznie rozumianemu prawu islamskiemu, jak również faktem, że islamiści nie spełnili wcześniejszych obietnic w zakresie zwalczania korupcji, walki z biedą i wspierania ruchu palestyńskiego.